Dön gel..

Sona adım adım giderken tut ellerimi
Susma, susturma içimdeki seni
Kelimelerine ihtiyacım var anla
Kalmalımı, gitmelimi sessizce
Söyle artık Susma

Bak kilometrelerce uzağındayım
Yolları uzak ettim ikimize
Nefesimi boğan şehirden kaçıp geldim
Kalabalıklar içinde sensizim işte

Duyuyor musun uzaklardan sesimi
Rüyalarda kavuşuyor
Hüzne sarılıp bekliyor musun beni
Avuçlarını açıp yalvarıyor musun Rabbine

Bıraktığım yerlerde ben gibi misin?
Sende sarılmış bekliyor musun hayalime
Bir kerecik uzansa ellerim ellerine
Belki de sonsuza nefes alırdık birlikte

Gitme Zamanı

Gitmeliyim şimdi
Anılarımı sırtıma yükleyip, uzaklaşmalıyım şehirden
Sessizce bırakmalıyım seni
Bir gün demeden, umut etmeden yol almalı
Özlenmeden, özlemeden yıldız misali kayıp gitmeliyim hayattan

Vatanım gibi sevdiğim aziz İstanbul
Ne çok canım yandı bağrında

Vuslat için yanıp tutuşurdu sana bir zamanlar kalbim
Oysa vuslat sandığım çaresizliği getirdi bana
Ellerim üşüyor, sözlerim anlamsız biçare
Gökkuşağının rengimi solmuş, hayatım mı kaybetti rengini yoksa

Vatanım gibi sevdiğim aziz İstanbul
Ne çok sözcük biriktirdim aşka dair bağrında