ES Deli Rüzgar ES

O benim ruhumu tamamlayan.

Ötesi yok. Hiç olmadı, bundan sonrası da yoktu belki.

Klişe sözler lüzumsuz, ruh şimdi yarım kalan.

Dil suskun, yürek iflah olmaz derece yapayalnız.

Varlığı varlığıma armağan edilen nerdesin?

Gözleri gözlerime eş, elleri ellerime dokunamadan ısıtan nerdesin?

Sesi içime nefes, gülüşü huzur.

Derdi, içimi deşen bir kordan farksız.

Canı yansa, canım can çekişir, dilim duaya başlar.

Yeter ki yüzü huzurla bana baksın, gözleri hep gülsün istediğim.

Olmadı. Kader çizgimiz bir derken, rüzgâra kapılıp gitti hayallerimiz.

Biz hiç biz olmayı bilemeyenlerdeniz.

Engel olamadım bu gidişe ve ardından gelen sonsuz, umutsuz bekleyişe.

Kalem hiç bu kadar kâğıda kavuşmayı istememiş sanki.

Kelimeler anlamsız boşluklar içinde, harfler isyanda.

İsyanın adı var mıydı hiç bilinemedi. Kime? Neden? Niçin?

Ölüm kokuyor her hece, kan kırmızısı mürekkep dağılmakta her satırda.

Kâğıt buruş buruş olmuş acı içinde seslenmekte.

Yazma yeter yazma ey kalbi sızlayan !!!

Etme eyleme bu zulmü kendine.

Ah….

O gelse bahar dallarına benzer gözlerim.

Uzansa, tutsa ellerimi üşümeyi bırakır hücrelerim.

Binalar çiçek açar, börtü böcek bayram eder.

Yedi gök semaya ulaşır belki sevinçlerim.

Mutluluk rüzgârları eser, yağmurlar temizler yaralarımı.

Kararmış rüyalarım aydınlanır işte o zaman.

Ah..Yeter ki gelse.

Bilirim giden gelmez.Can acıtan gitme demeyi bilememekmiş.

Ne gurur, ne nefret barındırır içinde bilirim.

İnat mıdır bu sessizliğinin sebebi?

Hüzünlü mü bakar gözleri?

Yanmakta eş midir yüreğimin ateşine yüreği?

Özlemez mi? Aramaz mı hiç gözleri?

Yoksa sadece gitmekte mi?

Öylesine soğuk ve umarsız…

Sevda kuşumun kanatları kırık, kalbiyse atmamakta.

Hasretiyle yandığı gökler dalıp dalıp gitmekte.

Toprağa uzanmış öylece hareketsiz yatmakta.

Esse de rüzgârı bir nefes aşk üflese ruhuma diye beklemekte.

Beklenilen gelmemekte ısrarcı..

Ne bir söz, ne bir haber var.

Şehri gibi, yüreği soğuk, elleri de uzak belli ki.

Mesafe, yollardan sebep diyebilmeyi isterdim inan.

Her bir zerre karşı sanki vuslata.

Vuslat mı? Sanırım ancak rüyalarda.

Ah etsem duyulur mu feryadım.

Tek tek sapladı yüreğime hançer gibi kelimeleri.

Gözlerimi kapayıp sustum ve hapsettim içime bir bir harfleri.

Vefaydı oysa öteki adın.

Gitmek en korkunç çaresizliğimdi. Sen bunu hiç bilemedin...