Özgürlüğü hissedebilmek sonsuz biçimde. Bulutlar yumuşacık kucaklayacakmış gibi etrafımızda. Denizleri aştık şimdi ve göklerde arıyoruz kaybettiğimiz özgürlüğü. Nefes almak mıdır Allaha yakın olmak. Daha fazla anlıyor insan bulutların arasından geçerken. Binlerce mil yüksekte, kaybolmaktasın şimdi. Kuşlar kadar özgür mü sanırsın kendini. Belki gördüklerin mavi ve beyazın sonsuzluğunu simgeliyor sana. Unutma sonsuzluk hissini de sana yaşatan biri var.
Özgür hissediyorum şimdi yükseklerde. Yeryüzünden uzak gökyüzünde olsaydı evim diye düşünsem biran. Kötülüklerden uzak, insanlardan uzak yaratana daha bir yakınmış gibi. Hâlbuki bu bir aldatmaca yaratan her yerde daima benimle. Boşa arama onu bulamazsın göklerde. Dön bir bak aynadaki yüzüne sonra elini koy yüreğinin üstüne, işte tam orada her anında seninle birlikte.
Özgürlük mü istiyorsun? Öyleyse dinle beni. Kendini kafese kapatan sen değil misin? Bir başkası mı yaşadı bunca hayatı senden habersiz, bırak bunları artık kandırma kendini.
Özgürlük bile esir kaldı ellerinde, çırpınıyor fark etmedin mi?
Haydi, azıcık umut ve minik bir adımla seslen özgürlüğüne, alsın seni yanına götürsün yüreğinin gitmek istediği yerlere.
9 Şubat 2010
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder